fa تأثیر توان‌بخشی شناختی بر به زیستی اجتماعی، کیفیت زندگی و رضایت زناشویی پرستاران پژوهشي Research <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><span style="font-family:iransans;"><strong><span style="font-size:12.0pt;">زمینه و هدف: </span></strong>با توجه به نقش مهم پرستاران در جامعه، شناسایی عوامل تأثیرگذار بـر زندگی کاری، شخصی و زناشویی پرستاران و نیز انجام اقدامات پیش‌گیرانه در این زمینه ضروری است. لذا با توجه به‌ضرورت بهبود زندگی پرستاران، هدف مطالعۀ حاضر تعیین اثربخشی توان‌بخشی شناختی بر&nbsp; به زیستی اجتماعی، کیفیت زندگی و رضایت زناشویی پرستاران است.<br> <strong><span style="font-size:12.0pt;">مواد و روش‌ها: </span></strong>روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی &nbsp;و جامعۀ پژوهش شامل پرستاران زن و مرد بخش‌های مراقبت ویژۀ بیمارستان‌های شهر قم در سال ۱۳۹۴ است. نمونۀ این پژوهش ۴۰ نفر از پرستاران بودند. در این پژوهش پرستاران با روش نمونه‌گیری دردسترس، انتخاب و سپس به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل قرار گرفتند. برای جمع‌آوری اطلاعات از پرسش‌نامۀ رضایت‌مندی زناشویی انریچ(۱۹۹۳)، پرسش‌نامۀ&nbsp; به زیستی اجتماعی کییز(۲۰۰۴) و پرسش‌نامۀ کیفیت زندگی(۱۹۸۹) استفاده شد. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم افزار <span dir="LTR">&nbsp;Spss</span>ویرایش ۲۱ و آزمون تحلیل کواریانس چند متغیری<span style="font-size:9.0pt;">(</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">MANCOVA</span></span><span style="font-size:9.0pt;">)</span> استفاده شد.<br> <strong><span style="font-size:12.0pt;">یافته‌ها:</span></strong> نتایج نشان داد که توان‌بخشی شناختی معنادار بر بهبود متغیرهای&nbsp; به زیستی اجتماعی، کیفیت زندگی و رضایت زناشویی پرستاران مؤثر است(۰/۰۰۱&ge;<em><span dir="LTR">P</span></em>).<br> <strong><span style="font-size:12.0pt;">نتیجه‌گیری</span></strong>: به‌طورکلی می‌توان نتیجه گرفت که با ارائۀ توان‌بخشی شناختی و کمک به کارکرد بهتر فرایندهای اجرایی، می‌توان به افزایش&nbsp; به زیستی و بهبود کیفیت زندگی و روابط زناشویی پرستاران کمک کرد.</span></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Background and Objective:</strong> According to the important role of nurses in the community, identifying the factors affecting on their work, personal and marital life and don the preventive actions in this regard seems to be necessary. Therefore, , Considering the necessity of improving of nurses&#39; life, the aim of this study was to determine the effect of cognitive rehabilitation on social well-being, quality of life and marital satisfaction of nurses.<br> <strong>Methods: </strong>In this Quasi-experimental study, 40 male and female nurses were selected from intensive care wards of the hospital in Qom, 2015 &nbsp;were selected by convenience sampling method and then randomly assigned to experimental and control groups. To collect data, the ENRICH Marital Satisfaction Questionnaire (1993), Keyes Social Welfare questionnaire (2004) and quality of life questionnaire (1989) was used.<br> Also, for the analysis of data spss 21 software and multivariate analysis of covariance (MANCOVA) was used.<br> <strong>Results</strong>: The results showed that cognitive rehabilitation is significantly effective on improving the social well-being variables, quality of life and marital satisfaction of nurses (<em>p</em><0/001).<br> <strong>Conclusion: </strong>Generally, It can be concluded that by providing cognitive rehabilitation and contribute to the better functioning of executive processes, Can be help to increase the well-being and improve the quality of life and marital relationships of nurses.</p> توان‌بخشی, به زیستی اجتماعی, کیفیت زندگی, رضایت بین فردی, پرستاران Rehabilitation, Social Well-Being, Quality of Life, interpersonal Satisfaction,Nurses 231 239 http://journal.ihepsa.ir/browse.php?a_code=A-10-680-2&slc_lang=fa&sid=1 Moslem Abbasi مسلم عباسی moslem abbasi@yahoo.com 10031947532846007357 10031947532846007357 Yes Dept. of Psychology, Faculty of Literature and Human Sciences, Salman Farsi University, Kazerun, Iran گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه سلمان فارسی،کازرون، ایران Nader Ayadi نادر اعیادی ayadinader23@gmail.com 10031947532846007358 10031947532846007358 No Dept. of Family Counseling, Faculty of Psychology and Educational Science, Kharazmi University, Tehran, Iran گروه مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران Zabih Pirani ذبیح پیرانی zabihpirani@yahoo.com 10031947532846007359 10031947532846007359 No Dept. of Psychology, Faculty of Literature and Human Sciences, Arak Islamic Azad University, Arak, Iran گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی ، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Zeinab Montazeri زینب منتظری montazeriz@gmail.com 10031947532846007360 10031947532846007360 No Dept. of Psychology, Faculty of Literature and Human Sciences, Arak Islamic Azad University, Arak, Iran گروه روان شناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی ، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران